Menu

Bezinnen en bewust worden

Bezinnen en bewust worden

Thuiszijn als zorgverlener

In rap tempo volgt het nieuws zich op en moeten er beslissingen komen. 16 maart beslis ik de praktijk te sluiten. Een heel moeilijk besluit. Ik ben een zorgverlener. Een van de vitale beroepen. Het ligt in mijn aard te willen helpen. Iets doen. Afwachten vind ik vreselijk.

 

Bewust worden

Ik realiseer me dat ik graag de regie heb. Het maken van besluiten, zelfs het sluiten van de praktijk, geeft even dat gevoel. Lucht, maar dat is van korte duur. De wereld voelt surreëel en filmisch aan! Gek dat er iets staat te gebeuren waar we geen voorstelling van hebben kunnen maken.

 

Humor

Ik lach graag. En hou van de nodige zelfspot. Ik maak grapjes en stuur selfies in joggingbroek. Geen reden om mij netjes aan te kleden, op te maken en ik kan onbeperkt netflixen. Allemaal dingen die ik niet vaak doe! Humor zegt niets over of ik de situatie wel of niet serieus neem. Het geeft me een goed gevoel en lachen is gezond. Een vergeten oppepper van de weerstand. En het verlaagt absoluut mijn stressniveau.

 

Zijn we in oorlog?

CNN en Trump galmen door de kamer dat we in oorlog zijn tegen een onzichtbare vijand!

Ik spreek collega’s: Sommigen hebben de praktijk dicht, anderen zijn nog open. Ik heb mezelf er al een paar keer op betrapt dat ik iets wil gaan doen. Om me dan te realiseren dat dat niet gaat. De supermarkt is open: maar winkels zijn dicht. Uit eten gaat niet. We moeten afstand houden van elkaar. En samenscholing is afgeraden. Een bewustwording dat ik mijn vertier vaak buitenshuis zoek en niet in eerste plaats geneigd ben iets voor mijzelf te gaan doen.

 

Dus nu heb ik tijd, maar ik kan nergens heen. En als ik dat doe dan moet ik afstand bewaren van andere mensen. Ben ik dan vergeten hoe ik mezelf moet vermaken? Nee. Niet echt. Maar ik voel wel veel onrust. En dat helpt niet bij rustig een boekje te lezen.

 

Laten we angst regeren?

Ik bevraag mijzelf hierop. En ik weet niet of dat is nu wat ik voel. Ik ben bezorgd dat wel. Covid-19, het corona virus is niet een gebruikelijke griep. Deze griep breekt erg gemakkelijk door onze weerstand heen. Let wel; ik denk hierover wellicht anders dan regulier. Mijn overweging dat het virus sterker is dan onze weerstand heeft wat mij betreft niet te maken met het feit dat we er geen immuniteit voor hebben. Kinderen hebben namelijk beduidend minder last van klachten dan volwassenen. Dus wat maakt deze doelgroep dan sterker als het argument is dat we nog geen immuniteit hebben voor het corona virus.

 

Een economisch virus

Tot voor kort leek het mij onmogelijk dat we internationaal de stekker trekken uit onze economie. En dat is wat we nu doen. Het voelt zeker ook als een economisch virus. Als we straks weer ons huis kunnen verlaten, weer aan de slag kunnen en de wereld het evenwicht weer teruggevonden heeft, dan zullen we toch weer opnieuw moeten opbouwen.

 

Is de wereld ziek?

Wij worden het in ieder geval wel. En te weten dat groepsimmuniteit pas optreedt bij 60 procent mensen met antistoffen. Dan klinkt het of deze verandering nog lang duurt. Maar ik geloof niet dat de wereld ziek is. Waar een virus om zich heen slaat en mensen velt, zo wordt de aarde steeds een beetje gezonder. Er wordt veel minder gevlogen, minder auto gereden en de luchtkwaliteit wordt steeds beter.

 

Wij mensen worden ons bewust van onze eigen beperkingen. Dat het zo niet langer kon en dat we eigenlijk te veel deden en wilden. Waar we in de regel individualistisch reageren, klappen we voor hardwerkende medemensen, hebben we een groepsapp en doen we boodschappen voor de buren en spelen ouders weer actief met de kinderen.

 

Wij zijn een onderdeel van de aarde. Dus ook al begrijpen we niet wat er nu gebeurt, wil ik graag denken dat het ons niet alleen verdriet geeft maar straks ook mooie dingen oplevert.

Merel Somer

Geen reactie's

Geef een reactie